نهضت انتظار(2) سطح(1) - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٣٤

پيامبر (ص) فرمود:
بايد امر به معروف و نهى از منكر كنيد، وگرنه خداوند بدان شما را مسلط مى‌گرداند، آن گاه نيكانتان براى شما دست به دعا بر مى‌دارند و مستجاب نمى‌شود. «١» البته امر به معروف و نهى از منكر مراتبى دارد (به قلب، زبان و يد) كه برخى مربوط به همه مسلمانان و برخى وظيفه حكومت و مأموران حكومتى اند. شهيد مطهرى (ره) مى‌نويسد:
در درجه اول مسلمان بايد در قلب خود نسبت به خلاف كارها و ترك واجبات الهى و ارتكاب منهيات دينى تنفرى احساس كند ... در مرتبه زبان هم بايد اول از طريق پند و نصيحت و نرمى وارد شود، و اگر فايده نكرد سخنان درشت و با خشونت به كار برده شود. براى مرتبه يد و عمل و ... كه گاهى احتياج به اعمال زور و عنف مى‌شود و چه بسا صدمه‌اى به طرف وارد شود و يا منجر به قتل كسى شود، در اينجا فقها، مى‌گويند: اين ديگر وظيفه عامه مردم نيست ... اين مرتبه امر به معروف و نهى از منكر وظيفه حاكم شرعى و يا كسى است كه از طرف حاكم شرعى اجازه و دستور اين كار را داشته باشد. اگر به عامه مردم اجازه اين كار داده شود مستلزم هرج و مرج در اجتماع مى‌شود. «٢» رهبران الهى؛ پيشگامان اصلاحات در عرصه اجتماعى و دينى‌ ١- پيامبران نخستين مصلحانند. آنان به عنوان پرچمداران راه حق، در همه عرصه‌ها پيشگامان اصلاحات بوده‌اند. آنان آمدند تا دين مردم، اخلاق و رفتارهاى اجتماعى و فردى انسان‌ها را اصلاح كنند و آنان را به سوى خدا و خدايى شدن هدايت نمايند.
قرآن عصاره رسالت آنان را در يك جمله بيان كرده است:
إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ. «٣» جز اصلاح، تا آنجا كه توانايى دارم، مقصودى ندارم.