احكام خانواده و آداب ازدواج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢١١ - ج- رفتار پسنديده

وبينشهاى زير را از سخن قرآن كريم پيرامون شير دادن به دست مى‌آوريم، زيرا اين مقوله در خانواده اهميت وجلب توجه بيشترى دارد، چرا كه به ثمره زندگى دو طرف وتغذيه او مربوط است. ما از اين مثالها بهره‌هايى مى‌بريم كه در ساير ابعاد زندگى نيز به ما سود مى‌رساند:

الف- در طول دو سال كامل، شير دادن فطرى وطبيعى، كه كودك- بويژه در روزهاى نخست- در اثناى آن به شير مادر به عنوان بهترين غذا نيازمند است، انجام مى‌گيرد، ونبايد مادر، به عنوان يك مادر، از تكليف خود بگريزد واو را شير ندهد وسرنوشت فرزندش را به دلايل تجملاتى به مخاطره افكند، زيرا آينده فرزندش به اين شير بستگى دارد، واز نظر علمى ثابت شده است كه بسيارى از ضعفها وبيماريها در كودكان در نتيجه عدم تغذيه از شير مادر پيش مى‌آيد.

ب- پدرى كه همسرش فرزندى را براى او به دنيا آورده است، نبايد در نفقه دادن بر پايه نيكو كارى ومتناسب با سطح زندگى اجتماعيشان بخل ورزد.

ج- شايسته نيست پيوند زناشويى به دليل فرزند به سستى گرايد وزيانى به آن دو وارد آيد، چنان كه مرد براى مراعات حق فرزند، لذت كاميابى جنسى را به زنش نچشاند يا بر عكس زنى با شوهرش چنين كند.

در حديثى منقول از امام صادق عليه السلام در تفسير آيه (لَا تُضَارَّ وَالِدَةٌ) آمده است كه فرمود: «اين چنان است كه زن دست خود را جلو بياورد ونگذارد شوهرش با او همبستر شود وبه او بگويد: به تو اجازه نمى‌دهم اين كار را بكنى. هراس دارم كه مبادا (بربچه شير خوارم)