احكام خانواده و آداب ازدواج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠١ - ب- پيوند نكاح

مى‌آغازد يا او را براى هميشه رها مى‌كند، واين چنين خداوند سبحان فرمان مى‌دهد كه يا با معروف او را نگه داريد يا با احسان رهايش كنيد.

منظور از (معروف) همان رفتار ومعاشرتى است كه با سطح زندگى زن وشأن او در دادن نفقه واداى حقوق متعارف او هماهنگى دارد.

ومقصود از (احسان) اداى حقوقى است كه بر ذمه مرد باقى مانده- بويژه مهر- وچه بسا مطالبه نكردن از زن در حقوقى كه مرد ادعا مى‌كند بر او دارد.

د- جايز نيست چيزى از مهر كه مرد به زن داده ستانده شود مگر آن كه زن، خود، طلاق بخواهد كه در آن صورت بخشى از مهر يا تمام آن را به عنوان بهاى طلاق خود به مرد مى‌پردازد واين در شرع (خلع) ناميده مى‌شود.

ه- از اين سخن پروردگار: (فَإِنْ خِفْتُمْ)- يعنى: اگر ترسيديد كه حدود دين خدا را نگه ندارند.. كه خداوند مردم را، من جمله نزديكان دو طرف را مخاطب قرار مى‌دهد- درمى‌يابيم كه جامعه بايد زندگى زناشويى را تحت نظر داشته باشد ومراقب رفتار دو زوج بايكديگر باشد، وشايد حكمت از شرط شهادت در طلاق، رعايت همين نكته باشد.

و- مجوز طلاق، ترس از دو طرف يا از يكى از طرفين است در عمل نكردن به احكام شرعى، (مثل حقوق روابط جنسى يا حق نفقه يا حق تمكين.)

٥- (وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَ‌