احكام خانواده و آداب ازدواج - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٨ - ١- بينشهاى قرآنى در ساختار كانون خانواده

در پرتو عفت وپاكى چشم وبازداشتن از «تَبَرُّج»،- زينت نمايى زن در برابر نامحرمان- وحرمت لحظات استراحت وموارد استثنا از تحريم نگاه وآرايش وآشكار كردن زينت در برابر ديگران كه همان در ميان نبودن حكمت اين حرمت است، همچون آرايش نزد خويشان ونزد كسانى كه به زن نياز ندارند نظير خدمتگزاران مرد وكودكان وكسانى همچون زنان كهنسال كه اميدى به نكاح آنها نمى‌رود.

با تأمل وانديشه دقيق در آيات مذكور وتدبر در تأكيد قرآن پيرامون تزكيه وپاكى در مى‌يابيم كه حكمت بسيارى از احكام مربوط به زن حفظ جامعه از زنااست. خداوند تبارك وتعالى بارها به صراحت حكمت تشريع وقانونگذارى را در اين موارد بيان فرموده، واين احكام را در پيوند با نياز جنسى واميد ازدواج ورسيدن به سن بلوغ معرفى مى كند.

بدين ترتيب فقهاى ما از مجموع احكام شريعت، نگاه كردن توأم با لذت و ريبه را حرام دانسته حتى در موارد استثنا شده، ومقصود از (لذت) آنچه غريزه وشهوت را بر مى انگيزد و (ريبه) يعنى ترس از افتادن در عمل حرام.

وقرآن كريم بيان داشته است كه از برجسته‌ترين ويژگيهاى مؤمنان حفظ شرمگاه است. خداوند مى‌فرمايد: (وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ* إِلَّا عَلَى‌ أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ* فَمَنِ ابْتَغَى‌ وَرَاءَ ذ لِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْعَادُونَ) [١]

«وآنها كه دامان خود را (از آلوده شدن به بى عفتى) حفظ مى‌كنند