احكام ويژه بانوان - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٣ - ج- كسى كه عادت وقتيّه و عدديّه دارد
ضرورت اهمّيت دادن به ساير نشانههاىِ دالّ بر حيض را ناديده بگيرد.
زن هر زمان عقيده پيدا كند كهوارد عادت ماهيانه خود شده، بهصرف ديدن خون بايد نماز را ترك كند، ولى اگر به اعتقاد اينكه در حيض است، عبادات را ترك كند، سپس روشن شود كه اشتباه كرده است، واجباست قضاى عبادات ترك شده را بجا آورد وگناهى بر او نيست.
امّا كسى كه تنها عادت عدديّه دارد، عبادت را تنها وقتى با ديدن خون ترك مىكند كه مشخّصات خون حيض را داشته باشد.
٢- چون خون حيض با ماههاى قمرى ارتباط دارد، وقت و شماره روزها (كه معمولًا عادت ناميده مىشود) علامت بسيار روشن براى حيض محسوب مىشود و اين علامت بر ساير علامتها مقدّم است.
ولى وقتى كه حالت زن اضطراب پيدا كند و عادتش را از دست بدهد، بايد به ساير نشانهها رجوع كند مثل مشخّصات خون وحالات روانىوجسمى ديگر كه غالباً همراه باحيض پيش مىآيد. براساس اين قاعده، حالات و صور گوناگون كسى را كه عادتش به هم خورده ذكر مىكنيم:
اوّل- اگر در طول ده روز، گاهى خون جارى شود و گاهى قطع گردد، چنانكه قبلًا نيز گفته شد، با ديدن خون در حال حيض است و بدون آن پاك است.
دوّم- اگر در روزهاى عادت و بعداز آن خون ببيند و از ده روز هم تجاوز كند، تنها ايّام عادت را حيض قرار دهد و بعداز آن پاك است، و