احكام مطهرات و نجاسات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٥ - حديث شريف
٢- به هيچ صورت جايز نيست انسان مسبّب نوشيدن نجاست يا چيز نجس شدهاى توسط ديگرى شود.
٣- نوشيدن آب نجس در حال ضرورت جايز است مثل اين كه انسان از تشنگى شديد بر جان خود بترسد. البتّه بايد به مقدار ضرورت اكتفا گردد و بيشتر از آن استفاده نشود.
٤- استفاده از آب نجس در وضو يا غسل جايز نيست بلكه در صورت نداشتن آب پاك، وظيفه شخص به تيمّم تبديل مىگردد.
آبى كه با آن وضو و غسل شده است
حديث شريف:
١- زراره از امام باقر يا امام صادق عليهما السلام روايت مىكند: «هنگاميكه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله وضو مىگرفت، قطرات آب وضوى حضرت را جمع كرده و با آن وضو مىگرفتند.» [١]
٢- از امام صادق عليه السلام سؤال شد درباره شخصى جنب كه غسل مىكند و آب غسل او از روى زمين در ظرف مىچكد، آيا اشكال دارد؟ فرمود:
«اشكال ندارد و اين از چيزهايى است كه خداوند گفته است:
(وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِن حَرَجٍ) [٢]، يعنى: «خداوند در دين براى شما دشوارى قرار نداده است».» [٣]
[١] - وسائل الشيعه، ج ١، باب ٨، ابواب الماء المطلق، حديث ١.
[٢] - سوره حجّ، آيه ٧٨.
[٣] - وسائل الشيعه، ج ١، باب ٩، ابواب الماء المطلق، حديث ١.