احكام مطهرات و نجاسات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦ - مطهرات يا پاك كنندهها
«از پليدى و ناپاكى اجتناب كن.»
(فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ) [١]
«پس، از بتهاى پليد اجتناب كنيد.»
(... إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْأَنْصَابُ وَالْأَزْلَامُ رِجْسٌ مِن عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ...) [٢]
«شراب و قمار و بتها و ازلام (نوعى از بخت آزمائى) پليد و از عمل شيطان است، از آنها دورى كنيد.»
دستورات فوق نشان مىدهد كه براى تحقّق طهارت و نظافت، از هر وسيله ممكن بايد استفاده شود. پس اگر بدانيم كه ماده پاك كنندهاى، آلودگى و نجاست را بدرستى زايل مىگرداند و اثرى از آن باقى نمىگذارد، بر ما لازم است كه براى اجراى امر شرع به طهارت، از همان ماده بهره گيريم. به عنوان مثال اگر خون به گونهاى در جامه يا بدن خشكيده باشد كه جز با صابون برطرف نشود، بايد براى پاك كردن آن از صابون استفاده كنيم و همچنين اگر نجاست به جائى رسيده باشد كه بدون مواد شوينده از بين نرود بايد براى تحقّق پاكيزگى از آن مواد استفاده نمائيم.
از طرف ديگر در طهارت بايد از وسواس اجتناب كرد زيرا نجس همان پليدىاى است كه بايد دور انداخته شود و از آن اجتناب گردد امّا متنجّس يعنى چيزى كه به جهت برخورد با نجس، نجس شده
[١] - سوره حجّ، آيه ٣٠.
[٢] - سوره مائده، آيه ٩٠.