احكام مطهرات و نجاسات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠ - تعريف طهارت
تعريف طهارت
طهارت در لغت به معناى نظافت و پاك بودن از چرك و پليدى است امّا در اصطلاح شرعى نام وضو يا غسل يا تيمّم است و فقها آن را چنين تعريف كردهاند:
«استعمال طهورٍ مشروط بالنيّة»
. «به كار بردن پاك كنندهاى (آب يا خاك) به شرط نيّت قربت.»
اسلام به موضوع طهارت، اهمّيت فراوانى قايل شده و آن را از امور اساسى در زندگى انسان و- چنانكه در حديث آمده- نصف ايمان تلقّى كرده است، و تعبير «نصف ايمان» كنايه از اهمّيت آن در شريعت اسلامى است.
انسان با طهارت پيدا كردن از چركهاى حسّى و مادّى و نجاساتى كه در فقه از آن با واژه خبث (پليدى) تعبير مىشود، رهائى مىيابد و همچنين با طهارت است كه به جاى آلودگيهاى روحى كه فقه از آن به «حدث» تعبير مىكند، پاكى و صفاى معنوى حاصل مىشود.
قرآن كريم در آيه ذيل به هر دو مورد اشاره كرده است:
(... وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُم مِنَ السَّماءِ مَاءً لِيُطَهِّرَكُم بِهِ وَيُذْهِبَ عَنكُمْ رِجْزَ الشَّيْطَانِ وَلِيَرْبِطَ عَلَى قُلُوبِكُمْ وَيُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدَامَ) [١]
«آبى از آسمان برايتان مىفرستد تا شما را با آن پاك كند و پليدى شيطان را از شما دور سازد و دلهايتان را محكم و گامها را با آن استوار دارد.»
[١] - سوره انفال، آيه ١١.