احكام مطهرات و نجاسات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٤ - احكام
٢- هشام بن حكم مىگويد: از امام صادق عليه السلام درباره فقاع (يعنى آب جو) پرسيدم. فرمود:
«لا تشربه، فإنّه خمر مجهول، فإذا أصاب ثوبك فاغسله» [١]
. «از آن ننوش، زيرا آن شراب مجهول است، و اگر به لباست برسد، آن را بشوى.»
٣- امام صادق عليه السلام فرمود:
«لا تصلِّ في بيت فيه خمر ولا مسكر؛ لأنّ الملائكة لا تدخله، ولا تصلِّ في ثوب قد أصابه خمر أو مسكر حتّى تغسله» [٢]
. «در خانهاى كه شراب و چيزى مست كننده در آن وجود دارد نماز نخوان، زيرا فرشتگان وارد چنين خانهاى نمىشوند، و در لباسى كه شراب يا چيز مست كننده به آن رسيده باشد نماز نخوان تا آن را بشوئى.»
احكام
هر مستكننده مايعى، نجس است و اجتناب از آن واجب مىباشد چه مشروب الكلى باشد يا نبيذ [٣] و يا فقّاع [٤] و چه كم باشد يا زياد. پس اگر قطرهاى از مايعى مست كننده در ظرف آب يا ديگ خورشت بيفتد، آن را نجس مىگرداند و مطابق آنچه از ادلّه استفاده
[١] - وسائل الشيعه، ج ٢، باب ٣٨، ابواب النجاسات، حديث ٥.
[٢] - همان، حديث ٧.
[٣] - نبيذ: شرابى است كه از انگور يا خرما بدست آمده.
[٤] - فقّاع: شرابى است كه از آب جو يا ساير ميوهها تهيّه شده.