بوده است . به نظر نفيسى تأليف تفسير در همان سال يا يكى در سال پيش از آن به اتمام رسيده بوده است. [١]
در عين حال، براساس جديدترين پژوهش ها، تأليف نيمى از بخش نخستين كتاب، حدود چهارده سال پيش از اين تاريخ پايان يافته بوده است؛ زيرا به استناد خاتمه يكى از نسخه هاى جلد يازدهم اين تفسيرِ بيست جلدى كتابت نسخه در صفر ۵۳۳ انجام گرفته بوده است. [٢]
ابوالفتوح رازى دليل تأليف تفسير را پس از ذكر شروط تفسير و مفسر قرآن اين گونه بيان مى نمايد:
پس چون جماعتى از دوستان و بزرگان از اماثل و اهل علم و تدين افتراح كردند كه در اين باب جمعى بايد كردن؛ چه اصحاب ما را تفسيرى نيست مشتمل بر اين انواع، واجب ديدم اجابت كردن ايشان و وعده دادن به دو تفسير : يكى به پارسى و ديگرى به تازى؛ جز آن كه پارسى مقدم اشد بر تازى، براى آن كه طالبان اين بيشتر بودند و فايده هر كس بدو عام تر بود. [٣]
در اينجا ذكر اين نكته ضرورى است كه منابع موجود از تأليف تفسير به عربى از ابوالفتوح گزارشى به دست نمى دهند و دور مى نمايند كه وى تفسيرى نيز به عربى نوشته باشد .

ويژگى هاى تفسير ابوالفتوح

اين تفسير بزرگ، از جهات مختلف، جامع نكات بسيار مهم تفسيرى، لغوى، فقهى، روايى و كلامى است و مشتمل بر اشعار عربى و فارسى كه از شعراى بزرگ عرب در ادوار نخستين جاهليت و بعد مى باشد كه به عنوان استشهاد نقل شده است .

[١] ملاحظاتى چند درباره تفسير فارسى ابوالفتوح رازى، مهر، س ۴، ش ۷، ص ۹۷۸ ـ ۹۷۹ .

[٢] روض الجنان، ج ۱، ص ۶۰ ـ ۶۱ .

[٣] روض الجنان، ج ۱، ص ۲ ـ ۳.