زندگی جاوید یا حیات اخروی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٠

این مطلب را به بیانی ساده تر نیز می‌توان ادا کرد و آن اینکه خداوند مردم را دعوت کرده است به ایمان و نیکوکاری . مردم از لحاظ پذیرش این‌ دعوت دو گونه شده‌اند : برخی این دعوت را پذیرفته و نظام فکری و اخلاقی و عمل خود را بر آن تطبیق داده‌اند و برخی دیگر نپذیرفته و به بد کاری و فساد پرداخته‌اند . از طرف دیگر ، می‌بینیم که نظام این جهان بر این نیست‌ که صد در صد نیکوکاران را پاداش بدهد و بدکاران را کیفر ، بلکه برخی‌ نیکوکاریها هست که حیات انسان با آن پایان می‌یابد و مجالی برای پاداش‌ نیست ، پس جهانی دیگر باید باشد که نیکوکاران پاداش کامل نیکوکاری خود را دریافت کنند و بدکاران کیفر کار بد خود را ، و گرنه برخلاف عدل الهی‌ است .

حکمت الهی

ما انسانها کارهایمان بر دو قسم است : کارهای عبث و بیهوده که نتیجه‌ ای بر آنها مترتب نیست ، یعنی هیچ تاثیری در رساندن ما به کمالاتی که در استعداد ما هست و به عبارت دیگر در رساندن ما به سعادت واقعی ندارد ، و دیگر کارهای بخردانه و عقل پسند که نتایج خوب و مفیدی به بار می‌آورد و ما را به کمال لایقمان می‌رساند . نوع اول را کارهای لغو و باطل و پوچ و نوع دوم را کارهای اصیل و حکیمانه می‌نامیم . پس کار حکیمانه ما انسانها عبارت است از کاری که ما را به کمال‌ لایقمان برساند . کار حکیمانه خداوند چطور ؟ آیا کار