زندگی جاوید یا حیات اخروی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣١

روزی که انسان هر کار نیک خویش را حاضر شده می‌بیند و همچنین هر کار بد خود را ، و دوست می‌دارد که ای کاش میان او و کار بدش فاصله زیادی‌ می‌بود .
این آیه صراحت دارد که انسان عین این کارهای نیک خویش را به صورت‌ مطلوب و محبوب می‌بیند و عین کارهای بد خویش را مصور شده به صورتهایی‌ می‌بیند که سخت از آنها نفرت و وحشت پیدا می‌کند و دوست می‌دارد از آنها فرار کند یا آنها را از او دور کنند ، اما آنجا جای فرار و یا جدا کردن‌ عمل انسان از انسان نیست . صورت تجسم یافته حاضر شده عمل انسان در آن‌ جهان به منزله جزئی از وجود انسان است و جدا شدنی نیست . . ٢ « و وجدوا ما عملوا حاضرا »[١] .
هر عملی که در دنیا انجام داده‌اند در آنجا حاضر می‌بینند .
مفاد این آیه عینا مفاد آیه پیشین است . . ٣ « یومئذ یصدر الناس اشتاتا لیروا اعمالهم . فمن یعمل مثقال ذره‌ خیرا یره و من یعمل مثقال ذره شرا یره »[٢] .
در این روز مردم بیرون می‌آیند برای آنکه ( در نمایشگاه عمل ) اعمالشان‌ به آنها ارائه شود . پس هر کس به وزن یک ذره کار خیر انجام دهد آن را در قیامت می‌بیند و هر کس که به وزن یک ذره کار بد انجام دهد نیز آن را در آنجا می‌بیند .
انسان باقی و جاوید است ، اعمال و آثار انسان نیز باقی و .