حديث غدير - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١

عاداهُ وَاحِبَّ مَنْ أحِبَّهُ وَ أَبْغِضْ مَنْ أَبْغَضَهُ وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ وَ أَدِرِ الْحَقَّ مَعَهُ حَيثُ دارَ؛ هر كس من سرپرست و مولاى او هستم على مولاى او است.
خداوندا! كسانى كه على را دوست دارند، دوست بدار؛ و كسانى كه او را دشمن بدارند دشمن دار. خدايا! آنها كه على را يارى كنند يارى كن، و آنها كه دست از يارى او بردارند آنها را از يارى خود محروم ساز، و حق را بر محور وجود او بگردان!» «١»

در جاى جاى خطبه بالا «٢» اگر نيك بنگريد، دلائل زنده امامت على عليه السلام آشكار است. (شرح اين سخن را به زودى خواهيم گفت).
***
جاودانگى داستان غدير
اراده حكيمانه خداوند بر اين تعلّق گرفته است كه واقعه تاريخى غدير، در تمام قرون و اعصار به صورت يك تاريخ زنده كه قلوب و دل‌ها به سوى آن جذب مى‌شوند، بماند؛ و نويسندگان اسلامى در هر عصر و زمانى در كتاب‌هاى تفسير و تاريخ و حديث و كلام، پيرامون آن سخن بگويند؛ و گويندگان مذهبى در مجالس وعظ و خطابه درباره آن داد سخن دهند و آن را از فضايل غيرقابل انكار امام على بن أبيطالب عليه السلام بشمارند.
نه تنها خطبا و گويندگان، بلكه «شعرا»، از اين واقعه الهام گرفته و ذوق ادبى خود را از تفكّر و انديشه پيرامون اين حادثه و