حديث غدير - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢

از فزونى اخلاص به صاحب ولايت، پرفروغ سازند، و عالى‌ترين اشعار را به صورت‌هاى گوناگون و به زبان‌هاى مختلف از خود به يادگار بگذارند. (مرحوم علّامه امينى بخش مهمّى از اشعار غديريّه را قرن به قرن در تاريخ اسلام با شرح حالات اين سرايندگان در مجلّدات يازدگانه الغدير از منابع معروف اسلامى آورده است).
به تعبير ديگر، كمتر واقعه تاريخى در جهان، بسان رويداد «غدير»، مورد توجّه طبقات مختلف، از محدّث و مفسّر و متكلّم و فيلسوف، و خطيب و شاعر، و مورّخ و سيره نويس واقع شده است.
يكى از علل جاودانى بودن اين حديث، نزول دو آيه «١» از آيات قرآن پيرامون اين واقعه است، و تا قرآن ابدى و جاودانى است، اين واقعه تاريخى نيز از خاطره‌ها محو نخواهد شد.
***
نكته جالب اين‌كه از مراجعه به تاريخ، به خوبى معلوم مى‌شود كه روز هيجدهم ذى‌الحجّة الحرام، در ميان مسلمانان به نام روز عيد غدير معروف بوده، تا آنجا كه «ابن خلكان»، درباره «المستعلى ابن المستنصر» مى‌گويد: «در سال ٤٨٧ در روز عيد غدير خم كه روز هيجدهم ذى‌الحجّة الحرام است، مردم با او بيعت كردند «٢» و درباره المستنصر باللّه العبيدى مى‌نويسد: وى در سال ٤٨٧، دوازده شب به آخر ماه ذى‌الحجّه باقى مانده بود،