سيماي حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٨

٢٣٥.امام باقر عليه السلام: بازگردان، فضل تو را ردّ كننده اى نيست. خدايا! به تو پناه مى برم از اينكه نامم را دگرگون كنى، جسمم را دگرگون سازى يا نعمتت را از من زايل گردانى. خدايا! مرا با تقوا بزرگ بدار و با نعمتها بياراى و با عافيت، عُمرم بخش و سپاس عافيت را روزى ام كن». [١]

٢٣٦.امام كاظم عليه السلام: هرگاه به زيارت قبر پيامبر صلى الله عليه و آلهرفتى و آنچه را بر تو بود انجام دادى، دو ركعت نماز بخوان، سپس نزد سر مطهّر پيامبر صلى الله عليه و آلهبايست و بگو: «سلام بر تو اى پيامبر خدا، از سوى پدر و مادرم و همسر و فرزندانم و همه خويشاوندان و همشهريانم، آزادشان و برده شان، سفيدشان و سياهشان»، كه اگر خواستى به كسى بگويى: من سلام تو را به پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهرساندم، راست گفته باشى. [٢]

٢٣٧.امام صادق عليه السلام: هرگاه خواستى از مدينه بيرون آيى، غسل كن، سپس كنار قبر پيامبر صلى الله عليه و آله برو، پس از آن كه از همه حاجتهايت فارغ شدى، آن چه كه هنگام ورود مى كردى انجام بده و بگو: «خدايا! اين را آخرين ديدار و زيارت من از قبر پيامبرت قرار مده. اگر پيش از آن كه به زيارت آيم مرا ميراندى، من در حال مرگ به همان چيزى كه در حال حيات شهادت مى دادم، گواهى مى دهم، اينكه: جز تو معبودى نيست و اينكه محمّد، بنده و فرستاده توست». [٣]