سيماي حج و عمره در قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٧

ب . ادب سعى

١٤١.على بن نعمان در حديثى مرفوعه: اميرالمؤمنين عليه السلاموقتى از صفا بالا مى رفت ، رو به كعبه دستهايش را بالا مى برد و مى گفت : «خدايا! همه گناهان مرا ببخشاى ، اگر باز هم گناه كردم ، تو هم باز ببخشاى ، تو بخشاينده مهربانى . خدايا با من چنان كن كه تو شايسته آنى ، اگر آنگونه كه تو شايسته آنى با من رفتار كنى ، مرا مى آمرزى و اگر عذابم كنى ، تو از عذابم بى نيازى ، ولى من به رحمت تو نيازمندم . اى آن كه به رحمت او محتاجم! بر من رحم كن . خدايا با من چنان مكن كه من شايسته آنم ، كه اگر چنين كنى عذابم خواهى كرد ، بى آن كه بر من ستم كنى . در حالى هستم كه از عدل تو پروا دارم و از ستمت نمى ترسم ، اى دادگرِ بى ستم ، بر من رحم كن» . [١]

ج . پاداش سعى

١٤٢.امام سجّاد عليه السلام : فرشتگان ، براى كسى كه ميان صفا و مروه سعى كند، شفاعت مى كنند و شفاعتشان درباره او پذيرفته مى شود. [٢]

٥ / ٥

تقصير

١٤٣.امام صادق عليه السلام: طواف متمتّع آن است كه كعبه را طواف كند، ميان صفا و مروه سعى كند و از موى خود كوتاه كند، اگر چنين كرد، از احرام درآمده است. [٣]