ترجمه منظوم « دعاي صباح » - حسينى نيريزى، قطب الدين محمّد - الصفحة ٢٥٤

بِسْمِ اللّه ِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ { اى اسم تو حادث شده از ذات قديممذكور در ابتداى قرآن كريم } { خود را به نشانِ تو نماييم نشاناى آن كه تو اللهى و رحمان و رحيم }

يا [١] من دلع لسان الصباح بنطق تبلّجه

{ اى رقص كنان چو ذرّه بهرت خورشيدمهر تو ضيابخش دل اهل اميد } { تاريك نشينان شب حرمان رالطفت به زبان صبح در داده نويد }

وسرّح قطع الليل المُظْلِم [٢] بِغَياهِبِ تلجلُجِه

---

[١] «اللهم» مطابق نيست با آن دو نسخه منقول از خط مبارك جناب مرتضوى ـ عليه الصلاة والسلام ـ . منه رحمه الله .[٢] مراد از ارسال قطعه هاى «ليل مُظلم» ، فرستادن پاره هاى آن است به تاريكى . نيست شدن و زوال آن به عنوان تردّد و تدريج و در مقابل بيرون آوردن زبان صباح به گفتار روشنايى اش مناسبت دارد و پاره شب تار را به تاريكى هاى زبان گرفتن به حسب لغت از معنى «تلجلج» ظاهر است . منه رحمه الله