دوست نماها(تفسير سره منافقون) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٠

جاى گفتگو نيست كه ثروت دنيا و امكانات مادى از عوامل خوش بختى انسان است كه در سايه آن مى تواند رضاى خداوند را به دست آورد و خود را از چنگال يك سلسله صفات نكوهيده و اعمال زشت و ننگين نجات دهد.

يك فرد متمكن، در سايه قدرت مالى مى تواند فقر را از محيط خود براند و به زندگى بينوايان و درماندگان سر و سامانى بخشد و وانگهى مى تواند حريت و آزادى و عظمت و مناعت طبع خود را در سايه بى نيازى از مردم به طرز صحيحى حفظ كند.

علل پاره اى از جنايت ها و خيانت هاى اجتماعى و گاهى سقوط گروهى از دختران و زنان در منجلاب فساد، فقر و نيازمندى است، اگر چه برخى از اين اعمال غير انسانى، عللى غير از فقر و بدبختى نيز دارد.

بى جهت نيست كه قرآن مال را يكى از بزرگ ترين نعمت هاى الهى دانسته و آن را از بهترين كمك ها معرفى مى نمايد، چنان كه مى فرمايد:

(وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوال وَبَنِينَ).[١]

«خداوند شماها را در صحنه زندگى با اموال و فرزندان كمك مى كند».

پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) در برابر گروهى كه از منطق واقعى اسلام آگاه نبودند و فقر و تنگدستى را بر نعمت و ثروت ترجيح مى دادند، چنين مى فرمايد:

«نعم العون على تقوى اللّه الغنى;[٢]

مال دنيا بهترين كمك براى پرهيزگارى است».

زيرا چنان كه گفته شد يك چنين افراد غالباً از يك نوع صفات مذموم و اعمال ننگين مصونيت پيدا مى كنند و در سايه تمكن، انگيزه اين كارها در آنها بيدار مى شود.