دوست نماها(تفسير سره منافقون) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٩

اين مقام و اين طرز شفاعت، اختصاص به پيامبران ندارد، حتى مؤمنان نيز از طـريق استغفار در حقّ افراد با ايمان مى توانند موجبات آمرزش آنها را فراهم سازند. فقط حق ندارند در حقّ افراد مشرك چنين كارى انجام دهند، چنان كه مى فرمايد:

(مَا كَانَ لِلنَّبِىِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكينَ).[١]

«پيامبر و افراد با ايمان نبايد درباره افراد مشرك طلب آمرزش نمايند(ولى در حقّ ديگران اشكال ندارد)».

حتّى گاهى حاملان عرش(كه فرشتگان معصوم الهى هستند) درباره افراد با ايمان طلب آمرزش مى نمايند، چنان كه مى فرمايد:

(الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ... وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا).[٢]

«كسانى كه حاملان عرش خدا هست...براى افراد با ايمان از خداوند طلب مغفرت مى كنند».

بنابراين، آيه مورد بحث و آيه هاى سوره نساء و يوسف ـ كه قبلاً گذشت ـ از دلايل شفاعت است كه خداوند بر اثر مقامى كه بندگان برگزيده خدا در پيشگاه او دارند، شفاعت و طلب آمرزش پيامبران را درباره افراد گناه كار پذيرفته و قلم عفو بر جرايم مجرمان مى كشد.

البته اثرى كه استغفار پيامبر درباره امت خود مى گذارد، نوعى از شفاعت است كه با دلايل قاطع براى پيامبران و مردان بزرگ خدا، ثابت است و شفاعت منحصر به اين قسمت نيست.