دوست نماها(تفسير سره منافقون) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٦

و نيز مى فرمايد:

(يَوْمَئِذ لاَ تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلاَّ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَرَضِىَ لَهُ قَوْلاً).[١]

«روزى كه شفاعت سودى نمى بخشد مگر شفاعت كسى كه خداوند به او اذن دهد و به گفتار او راضى باشد».

اين آيات و آيات ديگرى كه در پاورقى به شماره آنها اشاره نموده ايم صريحاً ثابت مى كند كه در روز رستاخيز به طور اجمال شفيعانى وجود دارند كه به اذن پروردگار درباره گناه كاران، شفاعت مى كنند و خداوند نيز شفاعت آنان را مى پذيرد.

با اين آيات صريحى كه در قرآن در مورد وجود شفاعت وارد شده است، تكليف كسانى كه درباره آن به خود شك و ترديد راه مى دهند و يا به طور كلى به انكار آن برمى خيزند روشن است.

مقصود از آياتى كه شفاعت را نفى مى كنند چيست؟

با در نظر گرفتن عقايد خرافى كه عرب بت پرست درباره شفاعت بت ها داشت، هدف دسته نخست از آيات كه شفاعت را به كلى نفى مى كند، روشن مى شود. آنان مى گفتند: اين بت ها شفيعان ما در درگاه الهى اند و خدا اين عقيده خرافى را از آنان در قرآن در سوره هاى مختلفى نقل كرده است; مانند:

(يَقُولُونَ هؤلاءِ شُفَعائُنَا عِنْدَ اللّهِ).[٢]

«آنان مى گفتند: اين بت ها شفيعان ما در پيشگاه خدا هستند».