دوست نماها(تفسير سره منافقون) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٥
مستلزم «تبعيض ناروا» ست و يا ترجيح بدون دليل و تشويق به گناه و پارتى بازى به حساب مى آيد؟
قرآن و مسأله شفاعت
آيا مربوط به شفاعت را مى توان به سه دسته تقسيم نمود:
١. آياتى كه شفاعت را نفى مى نمايد; مانند:
(وَاتَّقُوا يَوماً لا تَجْزِى نَفْسٌ عَنْ نَفْس شَيْئاً وَلا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلاَ هُمْ يُنْصَرُونَ).[١]
«از آن روز بترسيد كه كسى به جاى كسى مجازات نمى شود، نه شفاعت پذيرفته مى شود و نه غرامت و بدلى قبول خواهد شد و آنان يارى نمى شوند».
٢. آياتى كه شفاعت را از آن خدا دانسته و آن را به ذات خدا منحصر مى داند; مانند:
(مَا لَكُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِىّ وَلا شَفِيع).[٢]
«براى شما (در روز رستاخيز) يار و شفاعت كننده اى جز خدا نيست».
٣. آياتى كه به وجود شفيعاني كه به اذن پروردگار شفاعت مى كنند صريحاً اعتراف مى كند و پذيرش شفاعت آنها را به اذن خدا محدود مى سازد; مانند:
(مَنْ ذَا الَّذِى يَشْفَعُ عِندَهُ إِلاّ بِإِذْنِهِ).[٣]
«كيست كه در پيشگاه خداوند بدون اذن او شفاعت كند».
[١] بقره(٢) آيه ٤٨. و قريب به همين مضمون، آيات ديگرى در قرآن آمده است. ر.ك: بقره(٢)آيه هاى ١٢٣ و ٢٥٤; مدثر(٧٤) آيه ٤٨. [٢] سجده(٣٢) آيه ٤. ر.ك: انعام(٦) آيه ٥١ و ٧٠; زمر(٣٩) آيه ٤٤; غافر(٤٠) آيه ١٨. [٣] بقره(٢) آيه ٢٥٥.