امام خمينى (ره) در عين حال كه به ارتباط بين زن و مرد (نامحرم) بسيار حساس بودند، به اين امر نيز عقيده داشتند كه زن با حفظ خود از گناه مى‌تواند بيشترين فعاليت را داشته باشند. [٢] ايشان حضور بانوان در تظاهرات و راهپيمايى‌ها و انتخابات را لازم مى‌دانستند:

«در نظام اسلامى زن همان حقوقى را دارد كه مرد دارد؛ حق تحصيل، حق كار، حق مالكيت، حق رأى دادن، حق رأى گرفتن. در تمام جهاتى كه مرد حق دارد، زن هم حق دارد، ليكن آنچه مفسده مى‌آفريند، حرام است.»

«چرا با درس خواندن زن مخالف باشيم؟ چرا با كار كردن او مخالف باشيم؟ چرا زن نتواند كارهاى دولتى انجام دهد؟ چرا با مسافرت كردن زن مخالفت كنيم؟ زن چون مرد در تمام اينها آزاد است. زن هرگز با مرد فرقى ندارد. آرى در اسلام زن بايد حجاب داشته باشد.» [٣]

بنابر سخنان رهبر كبير انقلاب و آن مرجع جامع الشرايط، زنان در همه مسائل اجتماعى و سياسى مى‌توانند شركت كنند و تأكيد ايشان بر رعايت حجاب و شرطى كه براى زنان در اين مورد گذاشته‌اند، يعنى جمله «ليكن آنچه مفسده مى‌آفريند»، حكايت از آن دارد كه زنان مسلمان مى‌توانند در كنار مردان مسلمان به فعاليت‌هاى اجتماعى بپردازند و در صحنه‌هاى ملى و بين المللى دانش و سياست و كار، وارد شوند، اما با رعايت اصول شرعى در برخورد با نامحرمان.

بانوان مسلمان كه تاكنون سهمى بيش از مردان در شكل دهى به انقلاب اسلامى و تداوم آن داشته‌اند، نبايد اجازه دهند زمينه‌هاى فساد در محل تحصيل يا كار و فعاليت‌ آنان ايجاد شود:

[١]. استفتائات، ج ٣، ص ٢٦٣

[٢]. برداشت‌هاِیِی از سِیره امام خمِینِی(ره)، ص ٢٨١

[٣]. سِیماِی زن در کلام امام خمِینِی، ص ١٤٨ – ١٤٩