دفاع از كشور اسلامى به منزله دفاع از مكتب اسلام و دين خدا است و نمى‌توان دفاع را بهانه‌اى دانست براى دست برداشتن از پاره‌اى اصول مسلم اسلامى، مانند آنچه بر روابط مرد و زن حاكم است. در صدر اسلام نيز زنان در دفاع و جهاد شركت و مردان را در دفاع از كيان اسلام و پيامبر آن تهييج مى‌كردند. حتى با سلاح، به دفاع از شخص پيامبر بر مى‌خاستند، اما هيچ گاه، حرام خدا را حلال نمى‌كردند و حكمى از احكام الهى را در امر روابط با نامحرمان، بر زمين نمى‌نهادند. [٢]

در دفاع غير نظامى (فرهنگى) نيز زنان پيش قدم‌تر از مردان هستند. هجوم فرهنگى دشمن ابعاد بسيار وسيعى دارد و همه مراكز علمى، هنرى، تحصيلى و كارى را در خطر جدى قرار مى‌دهد. در اين ميان، زنان با حفظ شخصيت، منزلت و شأن و مقام عالى خود، سدى بسيار محكم در مقابل اين هجوم هستند. عمل به دستورات الهى در زمينه‌هاى عدم تشابه به كفار در نحوه آرايش و پوشش، خوددارى از پوشيدن لباس‌هاى شهرت و مهيج، روى آوردن به عبادت بيشتر و تشويق برادران و فرزندان و همسران به پارسايى و استفاده نكردن از برنامه‌هاى مغاير با اسلام كه در ديسك‌هاى فشرده )DC( و نوارهاى ويديويى ضبط شده و يا از طريق ماهواره‌ها پخش مى‌شود و سرانجام تربيت صحيح فرزندان و نظارت مستمر بر اعمال و رفتار فرزندان، نقش بسيار مهمى در خنثى سازى هجوم فرهنگى دشمن دارد.

[١]. استفتائات، ج ٣، ص ٣٦٠ و ٣٦١

[٢]. فروغ ابدِیت، ج ٢، ص ٤٧٩٤٩٠. همراهى يكى از همسران پيامبر با ايشان در جنگ‌ها، پرستارى حضرت زهرا (س) از مجروحان جنگ و حضور زنان در كربلا، نمونۀ حضور زنان در صحنه‌هاى جنگ و جهاد است. (سفينة البحار، ج ٢، ص ٤٢٥)
قبل و بعد از انقلاب اسلامى نيز زنان در بعضى موارد، مسلحانه به جنگ با دشمن رفتند و بعضى از آنها تا فرماندهى نيز رسيدند. (ر. ك: برداشتهايى از سيره امام خمينى، ص ٢٧٧؛ جايگاه زن در انديشه امام خمينى، ص ٢٠٥، ٢٠٩، ٢١٠)