جنگ روانی - متفکر، حسین - الصفحة ١١٥ - ٢-٢-٥-عوامل و علل شايعهپراكنى
همانطورى كه ملاحظه مىشود وجود بدبينى و سوءظن در انسان باعث مىشود كه كوچكترين تهمت و افترا را نسبت به اشخاص و سازمانها بدون تأمل بپذيرد و بدون تحقيق اشاعه دهد.
٤.انگيزۀ حسادت: حسادت يكى ديگر از انگيزههاى مهم شايعهپراكنى است؛زيرا اشخاص بيمار توان ديدن اشخاص برخوردار از نعمت شخصيت را ندارند و از اين رنج مىبرند و عذاب روحى سختى را متحمل مىشوند.
حسود براى تسكين اين درد چاره در آن مىبيند كه با استفاده از شايعات و اتهامات،شخصيت آن فرد را خرد نمايد.
از امام صادق(ع) منقول است كه:
مؤمن غبطه مىخورد اما حسد نمىبرد.منافق حسد مىبرد و غبطه نمىخورد.
در حديث ديگر فرمود:
حضرت لقمان پسر خود را وصيت فرمود كه حسود را سه علامت است:
چون غايب شد،تملق گويد و چون مصيبتى به محسود رسيد،شماتت مىكند.در حديث ديگرى فرمود كه:حسود راحت نمىباشد.
حسد جمع ميان دو بيمارى و دو عذاب است؛زيرا حسود علاوه بر آن كه در مقابل نعمتى كه شخص برخوردار است رنج مىبرد و هميشه در عذاب خواهد بود بلكه عذاب اخروى نيز در انتظار اوست.
٥.شايعهپراكنى براى جلب توجه دوستان: برخى از افراد اگر در محفلى باشند كه سخن از شخص و شايعاتى كه در مورد وى رواج دارد به ميان آيد يا سكوت اختيار مىكنند و اگر قلباً نيز رضايت نداشته باشند