پذيرش قطعنامه ٥٩٨ توسط ايران‌ به‌دنبال افزايش كمكهاى همه‌جانبه استكبار به رژيم عراق، به‌كارگيرى وسيع دشمن از سلاح شيميايى و نيز سرنگونى هواپيماى مسافربرى ايران توسط آمريكا، امام خمينى در راستاى عمل به تكليف الهى همراه با رعايت مصلحت اسلام و كشور، در ٢٧ تير ١٣٦٧ قطعنامه ٥٩٨ سازمان ملل متحد مبنى بر خاتمه جنگ بين ايران و عراق را پذيرفتند.
خدا مى‌داند كه اگر نبود انگيزه‌اى كه همه ما و عزت و اعتبار ما بايد در مسير مصلحت اسلام و مسلمين قربانى شود هرگز راضى به اين عمل نمى‌بودم و مرگ و شهادت برايم گواراتر بود، امّا چاره چيست كه همه بايد به رضايت حق تعالى گردن نهيم، ج ٢٠، ص ٢٣٨- ٢٣٩ قبول قطعنامه از طرف جمهورى اسلامى ايران به‌معناى حل مسأله جنگ نيست، با اعلام اين تصميم حربه تبليغات جهانخواران عليه ما كند شده است.
من باز مى‌گويم كه قبول اين مسأله براى من از زهر كشنده‌تر است ولى راضى به رضاى خدايم و براى رضايت او اين جرعه را نوشيدم.
در قبول اين قطعنامه فقط مسؤولين كشور ايران به اتكاء خود تصميم گرفته‌اند و كسى و كشورى در اين امر مداخله نداشته است.
ج ٢٠، ص ٢٤٠ فرزندان انقلابى‌ام! اى كسانى كه لحظه‌اى حاضر نيستيد كه از غرور