١٧ شوال‌ غزوه خندق‌ در سال پنجم هجرى، قريش و قبيله غطفان به تحريك يهوديان بنى‌نضير عليه مسلمانان متحد و با سپاه ده‌هزار نفرى راهى شهر مدينه شدند. پيامبر صلى الله عليه و آله پيشنهاد سلمان فارسى را مبنى بر حفر خندق در شمال مدينه كه احتمال نفوذ دشمن مى‌رفت، پذيرفت. سپاه گران قريش و ديگر گروه‌ها پشت خندق زمين‌گير شدند. عمرو بن عبدود پهلوان نامى عرب از خندق عبور كرد، امّا به‌دست على عليه السلام كشته شد. اين واقعه چنان روحيه كفار را ضعيف كرد و در شكست آنان مؤثر بود كه پيامبر فرمود: ضربتى كه على عليه السلام در روز خندق فرود آورد، بهتر از عبادت انس و جن تا قيامت است. سرانجام كفار پس از محاصره طولانى به دليل سرما و باد شديد كه از امدادهاى غيبى بود، مجبور به عقب‌نشينى شدند.
اين ضربه، ضربتى بود كه از روح اميرالمؤمنين سرچشمه گرفته بود همه ايامى كه ضربت مى‌زد، فضيلتش بالاتر از همه بود براى اين كه قلب، قلب الهى بود، قلبى بود كه غير از خدا در او راه نداشت، ضربتى كه از آن قلب سرچشمه بگيرد، تصميمى كه از آن قلب سرچشمه بگيرد، اين ارزشش همان است كه فرموده است افضل از همه چيزهايى كه در عالم واقع شده است.
ج ٨، ص ٦٦