عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج2) - سنگری، محمدرضا - الصفحة ٥٤ - ٤-١ دعا و راز و نياز
رزمندگان اسلام به صورت فردى و دستهجمعى با دعاهاى رسيده از معصومان (ع) انس و الفتىتنگاتنگ داشتند. آنان دعاى شريف كميل را در شبهاى جمعه زمزمه مىكردند، شبهاى چهارشنبه را با دعاى كارساز توسّل مىگذراندند، با دعاى اميدبخش ندبه روز جمعه را آغاز و با دعاى شادىآفرين سمات بدرقه مىكردند، دعاى بهجتزاى فرج را پس از هر نماز مىخواندند و بيشتر روزها پس از نماز صبح مترنّم زيارت عاشوراى امام حسين (ع) بودند و سرانجام، دعاى مبارك صلوات را بيشتر از هر دعاى ديگر بر لب داشتند. [١]
فرماندهان پيش از عمليّات رزمندگان را به دعا و مناجات توصيه مىكردند. يكى از فرماندهان پيش از عمليّات كربلاى ١ كه به آزادسازى مهران انجاميد، به رزمندگان مىگويد:
ابعاد نظامى كار را قوّت ببخشيد و همگام با اينها، با حضور برادران عزيز روحانى ابعاد معنوى كار را محكم كنيد. اين شبها شبهاى مناجات است و درخواست سربلندى و پيروزى اسلام. دستتان را بهطرف خدا بلند كنيد و از اباعبداللّه الحسين (ع) بخواهيد كه در نبرد آيندهمان انشاءاللّه شركت كند و كفّار را نابود كند. ما غير از دعا هيچ كارى بلد نيستيم و اميدواريم كه با آن اخلاص و با آن ختم صلواتهايى كه هر دستهاى از گردانهاى رزمى ما چهارده هزار صلوات سهميه دارند، [به پيروزى برسيم]. بايد صلوات بر محمّد (ص) را فراموش نكنيم. [٢]
رزمندگان نيز سفارش فرماندهان را اجابت مىكردند و حتّى در اثناى
[١]
[٢]