هنگامى كه معاويه «١» درسال ٤١ هجرى به خلافت رسيد جهت دفاع از سواحل همّت گماشت. ظاهراً طرابلس درآغاز خلافت معاويه، عليه اوشوريد وبعضى از روميان ساكن آنجا، فرمانرواى شهر را كشته و برخى از كشتى‌هاى متعلّق به ناوگان اعراب را كه در بندر طرابلس لنگر انداخته بودند به آتش كشيدند. «٢» امّا معاويه توانست به اين حركت و شورش پايان دهد و شايد اين يكى از علّت‌هايى بود كه معاويه را بر آن داشت كه در سال «٣» ٤٢ هجرى، گروهى از ايرانيان و «اساوره» «٤» را به سواحل اردن و شام و از ميان آنها طرابلس منتقل كند. «٥» به گفته يعقوبى:
اهل حبيل، صيدا و بيروت، گروهى از ايرانيان بودند كه معاويه «٦» آنها را به آنجا منتقل كرد و در پى هجوم دريايى كه بيزانس‌ها در سال ٤٩ هجرى «٧» به سواحل شام انجام دادند، معاويه دستور داد گروهى از قبايل «زطّ» «٨» بصره و مردم «سيابجه» «٩» در سال ٤٩ يا ٥٠ هجرى به سواحل منتقل شوند. «١٠»