باحكام اللّه در سال ٥٢٤ هجرى (١١٢٩ م) به دست گروهى از نزاريان و به خلافت رسيدن حافظلدّين اللّه پس از او، مصرى‌ها را از مبارزه دريايى به خود مشغول ساخت و اين اوضاع پيشامدهاى مهمّ ديگرى را نيز به دنبال داشت كه مدتّى طولانى باعث گسترش اغتشاش و نگرانى در داخل كشور گرديد كه با مرگ حافظلدّين اللّه در سال ٥٤٤ هجرى (١١٤٩ م) نيز پايان نگرفت، بلكه در زمان خلافت پسرش ظافربامراللّه تا زمان كشته شدن وى در سال ٥٤٩ هجرى (١١٥٤ م) به دست نصربن عبّاس همچنان ادامه داشت.
دوران ظافر به دليل نوجوانى او و اشتغالش به لهو ولعب، «١» به بوجود آمدن اختلال در دستگاه‌هاى دولتى و تشديد اختلاف بين دو وزير، ابن مصال و ابن سلّار ولشكركشى هر يك بر ضدّ ديگرى، معروف شد. به همين دليل مسؤولان مصرى در آن هنگام در دفاع از عسقلان كه طولى نكشيد درسال ٥٤٨ هجرى پس از چند بار محاصره به دست صليبى‌ها سقوط كرد، كوتاهى كردند، چون مصرى‌ها به اين شهر نيرو و آذوقه مى‌رساندند مقاومت آن طولانى تر شد.
به گفته ابن قلانسى، عادل پسر سلّار «درحالى كه اموال و نيروى انسانى و غلّه فراوانى با خود داشت، مشغول پرداخت هزينه كاركنان ناوگان بود كه آن را از آذوقه و موادّ غذايى در دريا تدارك ديده و براى تقويت اهالى عسقلان و مقاومت آنها بر ضدّ فرنگيان ومحاصره كنندگان، به آن شهر گسيل دارد و اين در حالى بود كه اهالى آن سامان در لحظات خطرناكى به سر مى‌بردند». «٢» ابن قلانسى مى‌افزايد كه ناوگان مصر، پيش ازسقوط عسقلان به دست صليبى‌ها به آنجا رسيد، «و با رسيدن اموال، نيروى انسانى و آذوقه، روحيه مردم آنجا تقويت شد و در حالى كه در محاصره آنها به سر مى‌بردند و دشمن در حال پيشروى به سوى برجهاى شهر بود، توانستند بر تعداد زيادى از شناورهاى فرنگيان در دريا دست يابند، اين حالت همچنان ادامه داشت، تااين كه مقدّمات حمله‌دشمن به شهر، از برخى قسمتهاى ديوار