به گفته‌ابوعبيداللّه بكرى: مهديه، لنگرگاهى براى كشتيهاى اسكندريه، شام، صقليه، اندلسى وغير آن به حساب مى‌آمد «١» وكشتيها، توليداتى راكه كشورهاى ليبى ومغرب بدان معروف بودند، حمل ونقل مى‌كردند، اين اشياء عبارت بوداز:
روغن زيتون از مهديه، «٢» برقه، سفاقس «٣» وقابس «٤» وپسته كه از وقفصه وشطّالجريد به مصر حمل مى‌شد «٥» ولباس و دستارهاى سوسى «٦» ولباسهاى ابريشمى از قابس «٧» و پوستهاى پلنگ وگاو كه از اوجله وبرقه وارد مى شد وآنگاه كشتيهايى كه از اسكندريه مى‌آمدند ازاين اشياء بارگيرى مى‌شدند «٨» وپوست‌هاى لمط وشاخهاى آن «٩» وپشم و طلاى غير مسكوك از تكرور، غانه «١٠» واودگست «١١» وچسب درخت وپوست‌هاى دبّاغى شده از برقه وقصر طلمييه درليبى، حمل مى‌شد «١٢»، روغن زيتون از اشبيليه دراندلس به اسكندريه صادر مى‌شد «١٣» و جيوه از قرطبه «١٤» وپارچه‌هاى گلدار از مريه ومالقه «١٥» وفرشهاى تنتليه از مرسيه وانجير مالقى از مالقه صادر مى‌شد، «١٦» كتان نازك ولباسهاى رنگارنگ گرانبها به وسيله كشتى «١٧» از صقليه به مصر وارد مى‌شد «١٨» و