شعبان سال ٤٩٢ هجرى، صليبى ها با قدرت شمشير وارد آن شهر شدند.
ب- عسقلان، آخرين پايگاه دريايى فاطميان در شام‌ در حالى كه پى در پى خبر پيشروى صليبى ها در سواحل شام به نيروهاى فاطميان در قاهره مى رسيد و با اينكه صليبى ها مرتّب بر مسلمانان پيروز مى شدند، بطورى كه در مدّتى كوتاه توانستند بر انطاكيه، معرة النعمان، كفر تاب و حصن الاكراد دست يابند و نيروهاى آنان شهرهاى عرقه، طرابلس، صيدا، صور و عكا را در محاصره خود داشتند، مسئوولان دولت فاطميان به پيروزى‌هاى صليبيان از اين ديدگاه كه ارزشى براى آنان ندارد، مى نگريستند و از همين رو از خود تحرّكى نشان نداده و بر ضدّ صليبى ها دست به كار مهمّى نمى زدند، ابو المحاسن در گفته خود، سكوت «افضل» را زير سؤال مى برد و مى‌گويد: «افضل لشكريان مصر را حركت نداد، با اينكه او از نظر نيرو و هزينه توانايى داشت، نمى دانم علّت اين سكوت و به حركت در نياوردن سپاه چه بود؟!» «١» چنين به نظر مى رسد كه دولت فاطميان از آغاز، صليبيان را به چشم هم پيمانان خود بر ضدّ سلجوقيان كه دشمنان سياسى و مذهبى فاطميان بودند، مى ديدند، به همين دليل از رويارويى با آنان پرهيز كرده و سستى به خرج دادند. هنگاميكه صليبى ها بيت المقدس را محاصره كردند و در ٢٣ شعبان سال ٤٩٢ هجرى پس از محاصره اى كه بيش از چهل روز به طول انجاميد به ديوارهاى شهر يورش برده و وارد آن شدند و كشتار سهمگين در آن به راه انداختند، «٢» اينجا بود كه افضل سكوت بيشتر را جايز ندانست و تصميم گرفت بيت المّقدس را كه سقوط آن به دست صليبى ها، تجاوزى آشكار بر ضدّ دولت فاطميان تلقى مى شد. «٣» باز پس گيرد.
از اين رو افضل، در اوايل رمضان سال ٤٩٢ هجرى بابيست هزار نفر نيرو از