اصول جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٩
دسته اوّل پس از آنكه ركعت اوّل را به جماعت برگزار نمود، ركعت دوّم را به صورت فرادى مى خـوانـد و نماز را به پايان مى برد. آنگاه مشغول حفاظت شده و دسته دوّم با سلاح به جماعت در ركـعـت دوّم امـام ادامـه مـى دهـنـد و ركـعـت دوّم خـود را بـه فـرادى مـى خـوانـنـد و امـام تاءمل مى كند تا با آنها سلام نماز را بدهد.
البته اگر جنگ شدت گرفت و امكان خواندن نماز خوف نبود و تاءمين جمعى ضرورت پيدا كرد، بـراى بـرقـرارى تـاءمـيـن ، مـى توان نماز را در حين نبرد، پياده يا سواره ، بدون بسيارى از شـرايـط و حـتـّى بـا اشـاره بـرپـاداشـت (١٠٧) و ايـن خـود از اهـمـيـت اصل تاءمين در جنگ حكايت دارد.
امام على (ع ) يكى از شيوه هاى تاءمين جمعى در صحنه نبرد را، مقدم داشتن صفوف زره داران بر صفوف بى زره ها معرفى مى كند. به عبارت ديگر، زره داران را موظّف به حمايت و تاءمين بى زره هـا مـى نـمـايد. امروزه پيشروى نيروهاى پياده تحت حمايت تانك ها و نفربرهاى زرهى را مى توان به عنون مصداقى از اين فرمان حضرت دانست كه :
((فَقَدِّمُوا الدّارِعَ وَ اءَخِّرُو الْحاسِرَ))(١٠٨)
پس زره دار را جلو قرار دهيد و بى زره را در عقب .
٣ ـ ٢ ـ ٥ ـ تاءمين پرچم
در جـنـگ هـاى قـديـم ، بـرافـراشـتـه بـودن پـرچـم يـك لشـكـر سـمـبـل پـايـدارى ، و سـرنگونى آن از نشانه هاى شكست به شمار مى رفت . لذا آن را به دست افـرادى شـجـاع ، نـيـرومـنـد و كارآزموده مى سپردند و افرادى زبده را جهت تاءمين ، پيرامون آن مستقر مى ساختند. على (ع ) اهميت و چگونگى تاءمين پرچم را اين گونه تبيين مى فرمايد:
پـرچـم خـود را از جـاى حـركت نداده (آن را برافراشته داريد)، دورش را خالى نكنيد و آن را به دست هر كس ندهيد مگر به دلاوران و كسانى كه شما را از هر پيشامدى مانع مى شوند و از آنچه كـه حـفظ و نگهدارى آن لازم است ، دفاع مى نمايند؛ زيرا كسانى كه بربلاها و سختى ها شكيبا هـستند، آنانند كه به اطراف پرچم دورزده ، آن را از راست و چپ و عقب و جلو نگهدارى مى نمايند، از آن عـقـب نـمى افتند كه (به دشمن ) تسليم نمايند و بر آن پيشى نمى گيرند كه آن را تنها گذارند.(١٠٩)
اهداف تاءمين
اصل تاءمين ، اهداف خاصّى را تعقيب مى كند كه به طور مختصر به آنها اشاره مى كنيم :
١ ـ ٣ ـ ٥ ـ حفظ قدرت و توان رزمى
عـلاوه بـر نـقـش تـعيين كننده عوامل روحى ـ معنوى ، حيات و موجوديّت عملياتى يك يگان در گرو وجود دو عامل است : تدبير و انديشه نظامى ، قدرت و توان رزمى .
قـدرت و تـوان رزمـى بـا در اخـتـيـار گـرفـتن سلاح هاى پيشرفته روز و مانورهاى حساب شده نـظـامـى به دست مى آيد. پس از تحصيل قدرت ، نكته مهم اين است كه چگونه آن قدرت و توان بـه دسـت آمـده رادر صحنه نبرد حفظ و در نتيجه حداكثر استفاده را از آن ، در جهت دست يابى به اهـداف مـورد نظر ببريم . در ميان اصول جنگ ، اصلى كه مى تواند قدرت و توان رزمى را به عنوان مهم ترين هدف خود حفظ نمايد، اصل تاءمين است .(١١٠)
٢ ـ ٣ ـ ٥ ـ حفظ آزادى و ابتكار عمل
آزادى و ابـتـكـار عـمـل ، فـرصت انتخاب و به كارگيرى بهترين ومؤ ثرترين تاكتيك ها را به فـرمـانـده مـى دهـد. بـا ايـن كـار، دشـمـن را در مـوضـع انـفـعـالى قـرار داده و بـه انـجـام عـكـس العـمـل هـاى نـسـنـجـيـده و خـام وادار مـى كـنـد؛ لذا قـدرت تـصـمـيـم گيرى از او سلب شده ، دچار سرگردانى و بلاتكليفى مى گردد.
يكى از اهداف اصل تاءمين ، حفظ آزادى و ابتكار عمل است ، زيرا با دادن پوشش اطلاعاتى و ضدّ اطـلاعـاتـى كـه در پرتو عمل به اصل تاءمين حاصل مى شود، از يك طرف دشمن از قصد و هدف يگان مطلع نيست ، لذا نمى تواند تصميم و واكنش مناسب را اتّخاذ كند و از طرف ديگر، اطلاعات لازم را جهت در دست گرفتن ابتكار عمل در اختيار ندارد.