انسان اصلش از إِنْسيان است ، زيرا لغت شناسان عربى ، مصغّر آن را اُنيسيانْ دانسته اند. ياى آخر در تصغير بر وجود آن در اصل ، دلالت مى كند و به سبب كثرت استعمال ، حذف شده است. (لسان العرب ، ج١ ، ص ٢٣١ ; مجمع البحرين ، ج١ ، ص ١٢١). در وجه تسميه انسان به اين نام گفته شده است: با توجه به اين كه انسان اصلشانسيان بوده و آن هم از نسيان است ، و انسان چون با خداى خود عهدى بست و فراموش كرد ، بدين نام ، ناميده شد. (تاج العروس ، ج٤ ، ص ١٠٢ ; لسان العرب ، ج١ ، ص ٢٣٢ـ ٢٣١). يا بدان جهت انسان ناميده شد كه مى تواند بين خود و ساير مخلوقات اُنس و الفت برقرار كند. (تفسير صدرالمتألهين ، ج٢ ، ص ٣٠١).