ارتداد در لغت به معناى بازگشت و رجوع است (لسان العرب ، ج٣ ، ص١٧٤ ; الصحاح ، ج٢ ، ص٤٧٣) . اين واژه در قرآن كريم نيز با همين معنا بارها به كار رفته است (بقره:٢١٧و ١٠٩ ; نحل:١٠٦ ; آل عمران:٨٦ـ ٨٧ ، ١٠٠ و ١٤٩) و در اصطلاح دينى ، روى برتافتن از دينى به دين و آيين ديگر است. در فقه اسلامى ارتداد به معناى بازگشتن از اسلام است و مرتد كسى است كه به آيين اسلام ، بعد از پذيرش ، پشت كرده و دين و آيين ديگرى را پذيرفته باشد (مغنى ، ج١٠ ، ص٧٤ ; شرايع الاسلام). مرتد بر دو گونه است: يكى ، كسى كه از پدر و مادر مسلمان هر دو يا يكى از آنان متولد شده باشد و پس از بلوغ آيين اسلام را اظهار كند و آن گاه از اسلام برگردد. اين قسم را مرتد فطرى گويند و ديگرى ، كه مرتد ملّى نام دارد كسى است كه از پدر و مادر غير مسلمان به دنيا آمده باشد و پس از بلوغ ، آيين اسلام را برگزيده و سپس از آن برگردد.