فرقه اى از شيعه كه امامت را پس از امام صادق (عليه السلام ، حق فرزند بزرگ تر او (عبداللّه افطح) مى دانند .افطح در لغت به كسى اطلاق مى شود كه داراى سر و يا پاهاى پهن باشد (مجمع البحرين ، ج٣ ، ص٤١٠ ; لسان العرب ، ج٢ ، ص٥٤٥) و از آنجا كه عبداللّه داراى سر يا پاى هاى پهن بود ، وى را افطح و پيروانش را افطحيه يا فطحيه نامند (فرق الشيعه ، ص ٧٨ ; رجال كشّى ، ص ٢١٩ و مقالات الاسلاميين ، ص ٨٧).