روزه سپر مؤمن، به ضميمه احكام روزه - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٧٦ - كفاره روزه

٣- به سبب بيماري نتواند روزه بگيرد و بيماري او تا سه سال بعد طول بکشد و اگر چنانچه مرض او تا چندين سال طول بکشد و پيش از ماه رمضان بيماريش برطرف شود بايد به تعدادي که فرصت باقي مانده است قضاي روزهاي سال آخر را به جا آورد و براي هر يک روز از روزهاي سال‌هاي گذشته يک مُد طعام به فقير بدهد.

در موارد زير بايد قضاي روزه را به جا آورد و براي هر يک روزه يک مُد طعام به فقير بدهد:

١- با عذر؛ مثلاً سفر، روزه نگرفته و بعد از ماه رمضان عذر برطرف شده و تا ماه رمضان سال بعد عمداً قضاي آن را به جا نياورده است.

٢- با عذر روزه نگرفته و بعد از ماه رمضان عذر او برطرف شده و تا چند سال قضاي آن را تأخير انداخته. براي هر روز مُد طعام دهد ولي کفاره بواسطه تأخير آن تکرار نمي‌شود.

٣- موقعي که عذر دارد، تصميم او بر اين است که بعد از برطرف شدن عذر، قضاي روزه را به جا آورد و عذر برطرف شود و پيش از آنکه روزه را قضا کند در تنگي وقت عذري ديگر برايش پيدا شود، که قضاي آن واجب و يک مُد طعام به احتياط واجب بدهد.

٤- در قضاي روزه کوتاهي کند و وقت تنگ شود و در تنگي وقت عذري برايش پيش آيد.

٥- مرضي دارد که زياد تشنه مي‌شود و روزه گرفتن برايش