روزه سپر مؤمن، به ضميمه احكام روزه - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٧٥ - كفاره روزه

١- در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش کند و با حال جنابت، يک يا چند روز روزه بگيرد.

٢- در ماه رمضان، بدون اينکه تحقيق کند صبح شده يا نه، کاري کند که روزه را باطل مي‌کند؛ مثلاً آب بخورد و بعداً معلوم شود صبح بوده است(بنابراحتياط واجب)

٣- کسي بگويد: صبح نشده و روزه‌دار با اعتماد به کفته او، کاري کند که روزه را باطل مي‌کند و بعداً معلوم شود صبح بوده است.

٤- روزه هايي که به سبب سفر، باطل شده است.

٥- روزه‌هاي ايام حيض و نفاس بانوان.

٦- بر اثر ندانستن مسئله، مبطلي انجام داده ولي نمي‌توانسته مسئله را ياد بگيرد، يا اصلاً متوجه نبوده.

٧- به سبب بيماري روزه نگيرد و بيماريش پس از ماه رمضان برطرف شود.

٨- براي خنک شدن يا بي جهت آب در دهان برگرداند و بي اختيار فرو رود. * در موارد زير فقط بايد براي هر يک روز، يک مُد طعام به فقير داده شود ولي قضا و کفاره ندارد:

١- کسي که به سبب پيري، روزه گرفتن برايش مشقت دارد و بعد از رمضان نيز نمي‌تواند قضاي آن را به جا آورد.

٢- مرضي دارد که زياد تشنه مي‌شود و روزه گرفتن برايش مشقت دارد ولي اگر بعد از ماه رمضان بتواند قضاي آن را به جاي آورد بنابر احتياط واجب بايد به جا آورد.