آرى، از امتيازات اسلام آن است كه اقتصاد آن با اخلاق و عاطفه آميخته است همان‌گونه كه سياست و ديانت آن به هم آميخته است. نماز جمعه با اين كه يك عمل عبادى است يك مانور سياسى هم هست. اسلام حتّى در جهاد، به مسائل دينى، عاطفى، اخلاقى، اجتماعى و سياسى نيز توجّه دقيق دارد.

اين على بن ابيطالب ٨ است كه در بحبوحه جنگ به خورشيد نگاه مى‌كند تا مبادا نماز اوّل وقتش از دست برود و فرزندش امام حسين (ع) نيز ظهر عاشورا در برابر سيل تير دشمن، نه تنها نماز واجب مى‌خواند بلكه به مستحبّات نماز نيز از قبيل اذان، اقامه، جماعت، اوّل وقت و ... توجّه كامل دارد؛ و باز مى‌بينيم اميرالمؤمنين (ع) در وسط جنگ، وقتى يارانش آب را در ظرفى تَرك‌دار براى او مى‌آورند، مى‌فرمايد: آشاميدن آب از ظرف ترك‌دار مكروه است. (چه بسا ذرّات آلوده‌اى كه لابه‌لاى آن ترك باشد و آب را غير بهداشتى كند.)

در وسط يكى از جنگ‌ها، بعضى افراد از ايشان مى‌پرسند: نظر شما درباره فلانى و فلانى چيست؟ حضرت (ع) كه مى‌بيند پاسخ اين سؤال سبب فتنه و تفرقه مى‌شود سؤال‌كننده را توبيخ مى‌كند و اجازه نمى‌دهد امّتى كه به وحدت كلمه نياز دارند دستخوش تفرقه شوند؛ و باز مى‌بينيم به هنگام جنگ، شخصى از على (ع) معناى توحيد را مى‌پرسد و رزمندگان از سؤال او ناراحت مى‌شوند، حضرت (ع) مى‌فرمايد: جنگ ما براى توحيد