آداب سفر حج - قاضى عسكر، سيد على - الصفحة ٦٨ - ٢٢ - وظيفه ديگران نسبت به مسافر

مى‌برد، از فرزندان و خويشان و نزديكان و زندگى و خانه و كاشانه خويش جدا مى‌شود و تا مدتى از آنان دور مى‌ماند. بدرقه مسافر و محبت نسبت به او و دعا كردن در حق او، از آلام سفر مى‌كاهد و روح مسافر را آرام مى‌كند.

امام صادق ٧ فرمود:

«كَانَ إِذَا وَدَّعَ رَسُولُ اللَّهِ ٦ رَجُلًا قَالَ:

أَسْتَوْدِعُ اللَّهَ دِينَكَ وَ أَمَانَتَكَ وَ خَوَاتِيمَ عَمَلِكَ وَ وَجَّهَكَ لِلْخَيْرِ حَيْثُمَا تَوَجَّهْتَ وَ رَزَقَكَ التَّقْوَى وَ غَفَرَ لَكَ الذُّنُوبَ».[١]

«رسول خدا ٦ هرگاه با مردى خداحافظى مى‌كرد، مى‌فرمود: دين و امانتت و سرانجام كارت را به‌خدا بسپار و به هركجا مى‌روى، خداوند خير و خوبى را به‌روى تو بگشايد و تقواى الهى را روزى‌ات كند و گناهانت را بيامرزد.»

و نيز در حديث ديگرى امام باقر ٧ فرمود:

رسول خدا ٦ هرگاه با مسافرى خداحافظى مى‌كرد، دست او را مى‌گرفت، و مى‌فرمود:

«خداوند همسفران خوبى نصيبت كند و يارى تو را

[١] - وسائل‌الشيعه، ج ١١، ص ٤٠٧، ح ١٥١١٩