آداب سفر حج - قاضى عسكر، سيد على - الصفحة ٢٣٦ - ٩٠ - خوش آمد گويى به حاجيان

دو چشم و لبان وى را ببوسيد كه با آن حجرالأسود را بوسيده است؛ حَجَرى كه پيامبر ٦ بر آن بوسه زد. و چشمانش را كه با آن به خانه خدا نگريسته و جايگاه سجده و صورتش را ببوسيد و هنگامى كه به او خوش آمد مى‌گوييد چنين اظهار كنيد:

خداوند حج تو را قبول كند و سعى و كوشش تو را بر تو ببخشايد و آن چه هزينه كردى به تو عوض دهد و اين حج را نيز آخرين حج تو قرار ندهد.»[١]

هدف از تمامى اين توصيه‌ها براى بزرگداشت حاجى، بهره‌گيرى از معنويت سفر حج است؛ زيرا به فرموده امام صادق ٧ حج گزار تا زمانى كه به گناه آلوده نشده، نور حج را پيوسته دارا خواهد بود.[٢]

يعنى حاجى در اين سفر رنگ و بوى الهى به خود گرفته و مى‌تواند آن را به ديگران منتقل نمايد.

توصيه امام سجاد ٧ نيز اين است كه:

«پيش از آن‌كه حاجى و عمره گزار آلوده به گناه شود (به ديدار او رفته) سلامش كنيد و با

[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، ص ٤٤٧، ح ١٥٢٢٤.

[٢] - كافى، ج ٤، ص ٢٥٥، ح ١١.