طبق بیان قرآن مجید، مادر باید دو سال، به بچه خود شیر بدهد[١]؛ ولی اگر والدین پس از مصلحت‌اندیشی و مشورت به این نتیجه رسیدند کودک را پیش از دو سال از شیر بگیرند اشکالی ندارد. قرآن مجید می‌فرماید:

«فَإِنْ أَرادا فِصالاً عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَكُمْ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوف‌؛ اگر زن و شوهر، با رضایت یکدیگر و مشورت، بخواهند کودک را (زودتر) از شیر بازگیرند، گناهی بر آن‌ها نیست؛ و اگر (با عدم توانایی، یا عدم موافقت مادر) خواستید دایه‌ای برای فرزندان خود بگیرد، گناهی بر شما نیست؛ به‌شرط اینکه حق گذشته ما را به‌طور شایسته بپردازید»[٢].

امام کاظم ٧ با بیانی شیوا دراین‌باره می‌فرماید:‌

«کسی که مشورت می‌کند اگر کارش را درست انجام دهد مردم او را می‌ستایند و اگر اشتباه کند دیگران وی را معذور خواهند داشت»[٣].

[١]. وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى‌ وَهْنٍ وَ فِصالُهُ‌ في‌ عامَيْنِ... (لقمان/۱۴): ما انسان را در مورد پدر و مادرش و مخصوصاً مادرش، كه با ناتوانى روزافزون حامل وى بوده و از شير بريدنش تا دو سال طول مى‌كشد، سفارش كرديم‌... و «وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ إِحْساناً حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ كُرْهاً وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ‌ ثَلاثُونَ شَهْرا...»(احقاف/۱۵): ما به انسان سفارش پدر و مادرش را كرديم كه به ايشان احسان كند احسانى مخصوص به آنان، مادرش او را به حملى ناراحت‌کننده حمل كرد و به وضعى ناراحت‌کننده بزاييد و حمل او تا روزى كه از شيرش مى‌گيرد سى ماه است‌.

[٢]. بقره/۲۳۳.

[٣]. «مَنِ‌ اسْتَشَارَ لَمْ‌ يَعْدَمْ عِنْدَ الصَّوَابِ مَادِحاً وَ عِنْدَ الْخَطَاءِ عَاذِرا». نزهه الناظر و تنبیه الخاطر، ص ۱۲۳.