دوستت دارم همسر عزیزم - پوريزدي، رحمت؛ طوسي، اسدالله - الصفحة ٣٦ - شوخی کردن

توجه دادن به این امر مهم است که هر منفعتی، وقتی به یکی از مؤمنین برسد، باعث سرور و شادمانی همه اعضای خانواده آن مؤمن خواهد شد.»[١].

ششمین پیشوای شیعیان امام صادق ٧ می‌فرماید:

«مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ فِيهِ دُعَابَةٌ»هیچ مؤمنی نیست مگر اینکه دُعابه دارد. راوی سؤال می‌کند که دُعابه چیست؟ حضرت می‌فرمایند: «الْمِزَاح» مقصود مزاح و شوخی است»[٢].

یونس شیبانی می‌گوید:

روزی امام صادق ٧ از من پرسید شوخی کردن نزد شما چه جایگاهی دارد؟ گفتم: اندک! امام ٧ فرمود: این‌گونه نباشید! بی‌تردید، شوخی از خوش‌اخلاقی

[١]. «الخلق‌ عيال‌ الله‌» العيال بالكسر جمع عيل كجياد و جيد و هم من يمونهم الإنسان و يقوم بمصالحهم، فاستعار لفظ العيال للخلق بالنسبة إلى الخالق، فإنه خالقهم و المدبر لأمورهم و المقدر لأحوالهم، و الضامن لأرزاقهم‌«فأحب الخلق إلى الله» أي أرفعهم منزلة عنده و أكثرهم ثوابا «من نفع عيال الله» بنعمة أو بدفع مضرة أو إرشاد و هداية أو تعليم أو قضاء حاجة و غير ذلك من منافع الدين و الدنيا، و فيه إشعار بحسن هذا الفعل فإنه تكفل ما ضمن الله لهم من أمورهم و إدخال السرور على أهل بيت إما المراد به منفعة خاصة تعم الرجل و أهل بيته و عشائره أو تنبيه على أن كل منفعة توصله إلى أحد من المؤمنين يصير سببا لإدخال السرور على جماعة من أهل بيته. (مراة العقول، ج ۹، ص ۳).

[٢]. «مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ فِيهِ دُعَابَةٌ». قُلْتُ: وَ مَا الدُّعَابَةُ؟ قَالَ: الْمِزَاح».الکافی، ج ۴، ص ۷۴۶.