دوستت دارم همسر عزیزم - پوريزدي، رحمت؛ طوسي، اسدالله - الصفحة ٣٥ - شوخی کردن

«الْخَلْقُ‌ عِيَالُ‌ اللَّهِ‌ فَأَحَبُّ الْخَلْقِ إِلَى اللَّهِ مَنْ نَفَعَ عِيَالَ اللَّهِ وَ أَدْخَلَ عَلَى أَهْلِ بَيْتٍ سُرُوراً؛ مردم عائله خداوندند پس محبوب‌ترین آنان نزد خدا کسی است که سود به عائله خداوند برساند و خانواده‌ای را خوشحال کند»[١].

مرحوم مجلسی; در شرح کتاب شریف کافی، ذیل این روایت می‌فرماید:

«مقصود حضرت از «عیال» بندگان خداوند هستند که خداوند خالق ایشان و همانند یک پدر، سرپرست امور ایشان است. احوال ایشان را تقدیر کرده و رزق و روزی ایشان را به عهده دارد. مقصود حضرت از «احب الخلق الی الله» نیز کسانی اند که بیش از دیگر بندگان به خداوند نزدیک‌تر بوده و در اثر عبادات بیشتر و بهتر ثواب بیشتری نیز می‌برند. مقصود از «نفع رساندن به بندگان خداوند»، رساندن نعمتی از نعمت‌های الهی به ایشان و یا دفع خطر و ضرری از ایشان، یا ارشاد و هدایت کردن و یا آموزش دادن معارف به ایشان و یا رفع نیازی از ایشان و... در امور دنیوی و اخروی، می‌باشد. حضرت به این نکته مهم نیز توجه دادند که انجام این امور باید به‌گونه‌ای صحیح انجام شود تا آنچه خداوند برای ایشان ضمانت کرده است محقق گردد. مقصود از «ایجاد سرور و شادمانی در اعضای خانواده»، یا منفعت ویژه‌ای است که تمام اعضای خانواده و آشنایان را شامل شود و یا مقصود

[١]. الکافی، ج ۲، ص ۱۶۴.