دوستت دارم همسر عزیزم - پوريزدي، رحمت؛ طوسي، اسدالله - الصفحة ٢٩ - با القاب زیبا صدازدن

صفت خوب و پسندیده نمی‌آورند چراکه به شخصیت همسرشان اهمیت می‌دهند. حضرت علی ٧ و فاطمه ٣ همیشه یکدیگر را با القاب و کنیه که نمونه‌ای از رعایت ادب و احترام دوسویه در روابط انسانی است می‌خواندند، تعابیر چون:

«يابنَ‌ عَمّ‌؛ ای پسرعمو»، «یا ابالحسن»«يَا وَصِيَ‌ رسول‌الله»، «يَا بِنْتَ‌ رسول‌الله»، «يَا قُرَّةَ عَيْنِ‌ الرَّسُول‌»...

درباره اهمیت استفاده از القاب و کنیه‌ها و اسامی محبوب و موردعلاقه دیگران، هنگام مخاطب قرار دادن ایشان، امام باقر ٧ می‌فرماید:

«ما اهل‌بیت :البته برای فرزندانمان، از همان سن طفولیت، کینه‌ای برمی‌گزینیم تا مبادا دیگران برچسب‌ها و لقب‌های زشتی را به آنان نسبت دهند»[١].

نیز رسول خدا ٦ می‌فرماید:

«ثَلَاثٌ يُصْفِينَ وُدَّ الْمَرْءِ» سه چیز است که دوستی مسلمان را با مسلمان دیگر خالص می گرداند: هنگامی‌که او را ملاقات می‌کند با خوش‌رویی با وی برخورد نماید؛ زمانی که خواست کنار او بنشیند برایش جا باز کند؛ به بهترین نامی که دوست دارد او را صدا زند.»[٢].

[١]. «إِنَّا لَنُكَنِّي أَوْلَادَنَا فِي صِغَرِهِمْ مَخَافَةَ النَّبَزِ أَنْ يُلْحَقَ بِهِمْ». الکافی، ج ۱۱، ص ۳۷۱.

[٢]. «ثَلَاثٌ يُصْفِينَ وُدَّ الْمَرْءِ لِأَخِيهِ الْمُسْلِمِ يَلْقَاهُ بِالْبِشْرِ إِذَا لَقِيَهُ وَ يُوَسِّعُ لَهُ فِي الْمَجْلِسِ إِذَا جَلَسَ إِلَيْهِ وَ يَدْعُوهُ‌ بِأَحَبِ‌ الْأَسْمَاءِ إِلَيْهِ». الکافی، ج ۲، ص ۶۴۳.