خانواده اولین، مهم‌ترین و مقدس‌ترین تشکّل و اجتماع انسانی است و بخش اعظم موفقیت‌ها و شکست‌های انسان متأثر از موفقیت‌ها و شکست‌های خانواده است. محور و بنیاد اصلی هر خانواده و منشأ همه‌ی بودن‌ها و شدن‌های خانواده زن و شوهر هستند. همچنان که نوع و چگونگی روابط آن دو کیفیت پازل خانواده را شکل می‌دهد، همچنین، در شکل‌گیری شخصیت و شاکله‌ی خودشان و سپس در شکل‌گیری پازل شخصیتی و شاکله‌ی فرزندانشان نیز مؤثر است.

نیز این رابطه در مرئی و منظر دیگران قرار داشته و منشأ قضاوت‌های دیگران خواهد بود. به جهت اهمیت جایگاه خانواده و به‌تبع آن همسران، شریعت مقدس و مترقی اسلام، بر آن بسیار ارج نهاده، توصیه‌ها و الزاماتی برای شکل‌گیریِ آن تدبیر کرده است. تدابیری که اقدامات اولیه در جهت شکل‌گیری خانواده تا ارتباط همسران با یکدیگر و نیز تولید نسل و تربیت صحیح فرزند و... را شامل می‌شود.

ازجمله مهم‌ترین تدابیر ازاین‌دست، قرار دادن عشق و محبت و روابطی همراه با مهر و دلدادگی بین اعضای خانواده به‌ویژه زن و شوهر است[١]؛ زیرا محبت و مهرورزی از زیباترین و بنیادی‌ترین اصول حاکم بر روابط خانوادگی و به‌ویژه رابطه بین همسران موفق و بانشاط است و دین مبین اسلام نیز بر ابراز علاقه همسران به یکدیگر تأکید بسیار داشته و شیوه‌هایی را برای آن ارائه داده است. شایسته و نیکوست که همسران مهر و محبت را به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم و به شیوهای

[١]. «وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ في‌ ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ». (روم/۲۱).