«بار خدايا اين بنده تو و فرزند مرد و زنى است، كه بنده تو مى‌باشند. فرمان تو در باره او اجراء شد، و اكنون گوئى كه نامى هم از او نبوده است. به ديدار تو آمد و تو بهترين كسى هستى كه زيارت مى‌شود. بار خدايا، تو به او دليل تلقين كن و او را با پيامبرش محشور كن و بعد از او ما را به فتنه گرفتار مكن، و گور او را روشن كن، و جايگاه او را فراخ كن و او را بر گفتارى ثابت استوار بدار، همانا كه او به تو محتاج و تو از وى بى‌نياز مى‌باشى.

بار خدايا، او كسى بود كه به يكتايى تو گواهى مى‌داد، پس او را بيامرز. خدايا، ما را از پاداش محروم مكن، و پس از وى ما را به فتنه آزمايش مكن.

يا على! هر گاه بر جنازه زنى نماز خواندى بگو:

«بار خدايا، تو او را آفريدى، و تو او را زندگى بخشيدى و نيز تو او را مرده ساختى، و تو از هر كسى به كارهاى پنهان و آشكار وى داناترى. ما در پيشگاه تو به شفاعت او آمده‌ايم، پس او را بيامرز. بار خدايا، ما را از پاداش كارهاى نيك او محروم مكن و پس از او ما را به فتنه آزمايش مكن».

يا على! هر گاه بر جنازه كودكى نماز خواندى بگو:

«بار خدايا، او را براى پدر و مادرش ذخيره آخرت، وسيله آمرزش و اسباب نور و رشد آنها قرار بده، و پدر و مادرش را به بهشت وارد كن، به درستى كه تو بر انجام هر كارى توانا هستى».