غريب پيروز (زندگي حضرت رضا عليه السلام از نگاه رهبر فرزانه انقلاب) - خامنهاى، سيد على - الصفحة ٥٠

شب است، گذرگاهى است در راه منا، اما منا سه شب متوالى است. كسانى كه بخواهند در اين سه شب، روزها خودشان را به مكه رسانند و شب بر گردند، كمند. آنجا مى مانند- در آن زمان و با وسايل آن روز- در حقيقت سه شبانه روز هزارها انسان آنجا هستند، كه از اكناف عالم اسلام آمده اند؛ و انسان مى بيند كه جاى مناسبى است براى اينكه انسان در آنجا تبليغ كند.

هر حرفى كه بخواهد به دنياى اسلام برسد، جايش آن جاست- با وضع آن روز كه راديو و تلويزيون و روزنامه و وسايل ارتباط جمعى نبوده- آنجا وقتى يك عده بر محمد بن على- از اولاد پيغمبر- گريه مى كنند. همه قاعدتاً سؤال خواهند كرد كه چرا گريه مى كنيد؟

انسان براى هر مرده يى كه گريه نمى كند؟ مگر به او ظلم شده بود؟ مگر كشته شده؟ چه كسى به او ظلم كرده؟ چرا به او ظلم كردند؟ و سؤالهاى فراوانى از اين قبيل به دنبالش مى آيد. اين همان حركت سياسى مبارزه بسيار دقيق و حساب شده، در دوران زندگى امام باقر است. يك نكته ديگر را هم بنده توجه كردم، و آن اين است كه استدلالهايى را كه در نيمه اول قرن اول هجرى، در باب خلافت بر زبان اهل بيت مى گذشت، همانها را امام باقر هم تكرار مى كنند. استدلال بر امامت، نزديكى به پيغمبر؛ همان استدلالى كه امير المؤمنين در صدر اول مى كردند- كه عرب، قريش را مقدم كردند، و قريش به خاطر پيغمبر، بر عجم تفاخر كردند، و قريش به خاطر پيغمبر، بر غير قريش تفاخر كردند؛ اما ما را كه نزديكان به پيغمبر هستيم، كنار مى گذراند و ديگران مى آيند! اگر پيغمبر مايه تفاخر عرب بر عجم و قريش بر غير قريش است، پس اينجا همه مايه‌ى تفاخر بر ديگران، و مايه اولويت ما بر ديگران است. اين استدلال، استدلال امير المؤمنين است كه در صدر اول، بارها در كلمات امير المؤمنين تكرار شده است.