امّا ستمگرانى كه بدون عذاب و عقوبت از دنيا رفته اند، آيه در ارتباط با آنان ساكت است و شايد سكوت آيه شريفه نسبت به آنان، به نوعى امضاى رجعت آنان ويا رجعت گروهى از آنان به انتخاب خداوند است.

نتيجه بحث‌

«رجعت» امر محالى نيست و نيز مخالفتى با توحيد ندارد بلكه تجلّى قدرت مطلقه خداوند است و روايات فراوانى از اهل بيت (عليهم السلام)- كه عدل قرآن مى باشند- بر اثبات آن نقل شده است. همچنين آيات زيادى از قرآن كريم بر اثبات آن وجود دارد كه در بحثهاى گذشته به آنها استدلال شد. در واقع رجعت، همانند برخى از نشانه‌هاى قيامت و نوعى از معاد است كه كافران آن را بعيد مى شمارند.