در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٢ - ٢ - مرتبه اعتقاد به رجعت
٢- مرتبه اعتقاد به رجعت
بديهى است كه عقيده اسلامى، اصولى دارد كه همان آن را قبول دارند ونيز فروعى دارد كه گاهى اوقات در آن اختلاف ايجاد مى شود. «رجعت» از اصولى نيست كه اختلاف در آن روا نباشد. در اين باره شيخ محمّد حسين كاشف الغطاء مى نويسد:
( (اعتقاد به رجعت در مذهب شيعه امر الزامى نمى باشد و انكار آن مضر نيست؛ گرچه اعتقاد به آن، نزد شيعيان، ضرورى مى باشد ولى تحقّق تشيّع از جهت وجود و عدم، منوط به آن نمى باشد ورجعت مانند برخى از علامتهاى قيامت است؛ مثل: نازل شدن عيسى (ع) از آسمان، ظهور دجّال، خروج سفيانى .... از ديگر قضاياى رايج ميان مسلمانان است كه اعتقاد به آنها از شرايط مسلمان بودن نمى باشد)).[١]
رجعت به اين معنا، قسمتى از بخشهاى تكميل كننده تفكّر مهدويّت در اسلام است و بدين جهت، اين دو، داراى مضمون واحد و مشترك مى باشند و آن پيروزى حق و شكست باطل در آخرين نبرد تاريخى ميان آن دو است و نظام دنيا در حال حركت به بسوى حق است.
اگر اديان آسمانى قبل از اسلام، به بازگشت برخى از پيامبران به دنيا معتقد هستند. و مسلمانان- اعمّ از شيعه وسنّى- از جهت اعتقاد به اصل تفكّر مهدويّت، مشترك مى باشند، پس مانعى از اعتقاد به
[١] - اصل الشيعة و اصولها: ٣٥، چاپ مؤسّسه اعلمى- بيروت.