در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٥ - ب عدم تعارض اعتقاد به رجعت با عقايد اسلامى

٢. اعتقاد به رجعت، داراى مصاديقى ميان امّتها و پيامبران گذشته است وقرآن كريم برخى از اين مصادق را با تأكيد بيان كرده است. آن چيزى كه دليل روشن بر اعتقاد به رجعت است، نه تنها با اعتقادات اسلامى مخالفت ندارد؛ بلكه از خواستها و لازمهاى آن است؛ به اين بيان كه قرآن كريم، از امورى كه با توحيد منافات دارد ويا سود وزيانى به آن نمى رساند، سخن نمى گويد بلكه قرآن كريم به سبب بهره مندى از حكمت- كه خود را به آن توصيف نموده- بايد از امورى سخن براند كه موجب تقويت توحيد شود. با تحقيق در قرآن كريم مشاهده مى شود كه اين كتاب مقدّس، درباره رجعت با اشاره گذرا نسبت به حصول آن و واقع شدنش در ميان امّتهاى سابق، اكتفا نكرده بلكه آن را با بيانهاى مكرّر وبه طور مؤكّد تبيين كرده است. واين امر دلالت دارد كه اعتقاد به رجعت، موجب تأكيد توحيد است. در سوره بقره آمده است:

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمُ اللّهُ مُوتُواْ ثُمَّ أَحْيَاهُمْ إنَّ اللّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ‌.[١]

«آيا نديدى جمعيتّى را كه از ترس مرگ، از خانه هاى خود فرار كردند؟ و آنان هزارها بودند، خداوند به آنان گفت: بميريد، سپس خدا آنان را زنده كرد، خداوند نسبت به بندگان خود احسان مى كند ولكن بيشتر مردم، شكر (او را) بجا نمى آورند».

[١] - بقره: ٢٤٣.